Nike ve 'Revolution': Sync Çağının Başlangıcı

Nike'ın 1987'de Beatles'ın 'Revolution' kaydını reklamında kullanması, reklam müziği tarihinin kırılma noktalarındandır: jingle çağının sonu, sync çağının başlangıcı olarak anılır.

Ne oldu?

Nike, spor ayakkabı reklamında Beatles'ın orijinal kaydını kullandı. Kayıt hakları o dönem plak şirketinde, eser hakları ise yayıncıda olduğundan lisans şirketlerden alındı; ancak grubun üyeleri kullanımı onaylamadı ve dava süreci başladı. Tartışma, ticari kullanımın sanatsal mirasla ilişkisini kamuoyunun gündemine taşıdı.^[2]

Neden dönüm noktası?

Bu kampanyaya kadar büyük markaların ana aracı özgün jingle'dı. Nike, tanınmış bir rock kaydının reklamda kullanılmasının hem mümkün hem de kültürel olarak güçlü olduğunu gösterdi. Ardından gelen on yılda sync kullanımı patladı; jingle yazarlığı ilk büyük daralmasını yaşadı ve "jingle öldü" tartışması başladı.

Miras ve tepki

Sync çağı iki karşıt sonuç doğurdu. Bir yandan reklam, popüler müziğin en güçlü dağıtım kanallarından birine dönüştü (bkz. Apple reklam müzikleri). Öte yandan sanatçılar arasında "satılmışlık" tartışması derinleşti; ticari kullanıma direnen isimler ve dava eden sanatçılar (bkz. Sound-alike) bir karşı gelenek kurdu. 2010'lardan itibaren maliyet ve sahiplik gerekçeleriyle markaların özgün besteye dönüşü, bu döngünün son halkasıdır.